KICK BOXING
Charakterystyka dyscypliny:
Kick-boxing jest to pojęcie dość często stosowane zamiennie z takimi nazwami jak boks tajski, boks francuski, savate, itp. Dla fachowca sa to zupelnie inne dyscypliny, lecz osoba stawiająca pierwsze kroki w sportach walki nazwie je tak samo – kick-boxing. W każdym jednak przypadku jest to walka polegająca na uderzeniach rękoma i nogami. Kick-boxing powstał z połączenia dalekowschodnich sztuk walki ze współczesnymi sportami walki jak boks. Wprowadzono nowoczesne metody nauczania i treningu. Opracowano regulamin sportowy, który stworzył możliwość realnej walki z zachowaniem bezpieczeństwa walczących. Jest to obecnie jeden z najpopularniejszych i najprężniej rozwijających się sportów walki na świecie. Więcej informacji na temat kick boxingu można znaleźć na stronie Polskiego Związku Kickboxingu.


MUAY THAI

Charakterystyka dyscypliny:
Cechami wyróżniającymi boks tajski na tle innych popularnych stylów jest szerokie użycie uderzeń łokciami i kolanami (w formule amatorskiej na łokcie, kolana i korpus są zakładane ochraniacze, w walkach zawodowych są one nieosłonięte). W boksie tajskim kładzie się również szczególny nacisk na używanie niskich kopnięć okrężnych. Podstawą stylu jest niskie kopnięcie na udo (z angielska zwane low kick). Wykonywane jest z mocnym dokręceniem ciała, a nawet obrocie zawodnika po nietrafieniu celu. Powierzchnią kopiącą jest w nim goleń, rzadziej stopa. Boks tajski przywiązuje dużą wagę do klinczu, czyli walki w zwarciu. Jest to łatwo rozpoznawalny element boksu tajskiego. Pozycja walki jest głównie frontalna, ręce trzyma się szerzej niż w bokserskiej gardzie, dzięki czemu trudniej złapać w klincz. Dozwolone są przechwyty kopnięć, obalenia i podcięcia, natomiast zabronione rzuty, jakie się stosuje w judo.

COMBAT

System walki combat to pozbawiony ideologicznej otoczki i sztucznych ograniczeń utylitarny zbiór technik, zapewnia skuteczną samoobronę i atak. Systemy typu combat zazwyczaj wykorzystywane są w trakcie działań wojennych, dlatego też w wersjach militarnych zawierają takie elementy jak strzelanie (taktyczne), walkę nożem (bagnetem), karabinem z bagnetem i inne (kijem, pałką, tonfą, garrotą, podręcznymi brońmi). Charakteryzuje się prostotą, wykorzystaniem jedynie najskuteczniejszych technik i pomijaniem tak abstrakcyjnych w tym wypadku aspektów jak piękno ruchu czy przepisy walki sportowej. System walki opracowany pod kątem walki realnej, a nie pokazu czy sportowej realizacji. Istotną cechą jest bazowanie w treningu na podstawowych odruchach obronnych człowieka i takie ich wzmacnianie, aby zapewnić skuteczność w stresie nawet osobie zaskoczonej i mało wytrenowanej. Technik jest niewiele i z bogatego asortymentu sztuk walki wybrano jedynie to, co proste i praktyczne.
Bardzo ważne jest to, że wszelkie techniki walki (nieważne, w punkty witalne czy nie) bez odpowiednich umiejętności uderzania, bez obycia sparingowego, doświadczenia, szybkości, timingu, doskonałego opanowania podstaw, zdecydowania, determinacji, agresywności – kilku lat treningu – są KOMPLETNIE BEZUŻYTECZNE! Dlatego na naszych zajęciach trenujemy również kick-box, karate i walkę w parterze.
Inne techniki przez nas stosowane: boks – czasem zmodyfikowane – poruszanie, garda, uderzenia – np. Krav Maga, MCMAP, Muay Thai, Kick-Boksingu, TKD, hapkidp: kopnięcia, łokcie, kolana, Ju-jitsu: wiele elementów dźwignie, BJJ – parter, Judo – rzuty, “chińskiego boksu” (wu-shu) – niektóre elementy.
Do systemów typu Combat zalicza się:
o combat 56 (combat-1)
o krav maga
o kem vo combat
o sambo
o defendo
o combatives FM
o inne